ΆρθραΔήμος ΚαρδίτσαςΤΟΠΙΚΗ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗ ΚΑΙ ΑΠΑΣΧΟΛΗΣΗ – ΜΕΡΟΣ 2ο


ΤΟΠΙΚΗ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗ ΚΑΙ ΑΠΑΣΧΟΛΗΣΗ – ΜΕΡΟΣ 2ο


07/09/2010

Η ΑΛΛΗ ΟΠΤΙΚΗ

Στο πρώτο μέρος του κειμένου για τις πολιτικές απασχόλησης που συνδέονται με την Τοπική Αυτοδιοίκηση (Τ.Α.) και τις υποχρεώσεις της, αντιμετωπίσαμε, χωρίς να παραβλέψουμε και τη λογική της σημερινής Δημοτικής Αρχής, το εξής πολιτικό δίλημμα: Τα προγράμματα της ολοκληρωμένης παρέμβασης για την καταπολέμηση της ανεργίας αποτελούν μια λύση στο πρόβλημα της ανεργίας ή τον δούρειο ίππο της καταστρατήγησης των εργασιακών δικαιωμάτων των νέων μέσω του θεσμού της Τ.Α.; Και στην πράξη: είναι πολιτικά τεκμηριωμένη και ηθικά αποδεκτή η άρνηση από μέρους της Δημοτικής Αρχής για την αξιοποίηση τόσο σημαντικών πόρων για την Καρδίτσα, όσο αυτών που παρέχουν τα εν λόγω προγράμματα;

Η πρώτη λοιπόν βασική διαπίστωση που κρίνεται ως ένα κομβικό σημείο το οποίο πρέπει να τονιστεί εξαρχής, είναι ότι ο πολυδιάστατος χαρακτήρας του φαινομένου της ανεργίας συνηγορεί στην άποψη ότι το πρόβλημα αυτό χρειάζεται να αντιμετωπιστεί σε διάφορα επίπεδα, αρχής γενομένης όμως από το τοπικό επίπεδο, χωρίς βέβαια να υποτιμάται η σημασία υπερ-τοπικού χαρακτήρα μέτρων και ενεργειών.

Κατά τη λογική αυτή διαπιστώνεται δηλαδή ότι το τοπικό επίπεδο, με την έννοια του πιο χαμηλού δυνατού επιπέδου στο οποίο μπορούν να ληφθούν αποφάσεις και να χαραχθούν πολιτικές και στρατηγικές, θα πρέπει να είναι σε θέση όχι μόνο να συνδέει τις γενικές πολιτικές και στρατηγικές με τις υφιστάμενες δομές και τους μηχανισμούς υλοποίησης των μέτρων πολιτικής, αλλά και να εκσυγχρονίζει τις δομές αυτές προκειμένου να ανταποκριθούν στις συνεχώς μεταβαλλόμενες ανάγκες. Επιπλέον, θα πρέπει να είναι σε θέση όχι μόνο να συμπληρώνει τα μέτρα πολιτικής που λαμβάνονται σε κεντρικό επίπεδο, αλλά να σχεδιάζει και να υλοποιεί τα κατάλληλα μέτρα που να ανταποκρίνονται στις υπαρκτές ανάγκες και ιδιαιτερότητες του εκάστοτε τοπικού επιπέδου.

Εξάλλου, πιστεύω πως είναι πλέον ευρέως παραδεκτό ότι οι όποιες παρεμβάσεις που σχεδιάζονται σε κεντρικό επίπεδο, για να είναι αποτελεσματικές θα πρέπει να συνδέονται με ολοκληρωμένες και εξειδικευμένες δράσεις σε τοπικό επίπεδο. Αυτό βέβαια δε σημαίνει πως η Τ.Α. θα αποτελέσει το πειραματόζωο της κεντρικής διοίκησης, ούτε το μέσο το οποίο θα προσφέρει άλλοθι στις κεντρικές πολιτικές της Ε.Ε. ή της εκάστοτε κυβέρνησης από τη στιγμή που με γνώση του χώρου, με εμπειρία στο αντικείμενο και δοκιμασμένη αποκεντρωμένη δομή και διάρθρωση θα μπορούσε με δυναμισμό να διαδραματίσει καθοριστικό ρόλο. Όμως, για να διαδραματίσει ένα τέτοιο σημαντικό ρόλο η Τ.Α., απαιτείται αφενός η εξασφάλιση των αναγκαίων υλικών και ανθρώπινων πόρων, αφετέρου η ύπαρξη ενός σύγχρονου και ευέλικτου θεσμικού πλαισίου που να επιτρέπει στην Τ.Α. να έχει ένα ρόλο διαμεσολαβητικό, τόσο όσον αφορά στις διαδικασίες σχεδιασμού και προγραμματισμού των παρεμβάσεων σε εθνικό επίπεδο, όσο και στην εξειδίκευση και προσαρμογή αυτών στο τοπικό επίπεδο. Και εδώ ίσως έρχεται η πρώτη ένσταση στις δυνατότητες που προσέφερε ο «Ι.Καποδίστριας». Πολλοί Δήμοι δεν είχαν αρχικά τη δυνατότητα εξαιτίας αδυναμιών στο ανθρώπινο δυναμικό και στις υπηρεσίες αλλά η δικαιολογία αυτή δεν είναι πλέον από μόνη της ικανή να αιτιολογήσει την απροθυμία ή την απραξία των Αρχών που αρνήθηκαν τις ευκαιρίες.

Εδώ αναδεικνύεται και ένα δεύτερο κομβικό σημείο που αφορά στη δυνατότητα του τοπικού επιπέδου να ανατροφοδοτεί τον επανασχεδιασμό και την επικαιροποίηση των γενικών πολιτικών. Γιατί είναι κοινή πλέον η διαπίστωση ότι η γεωγραφική διάσταση και σημασία των προβλημάτων που συνδέονται με τον αποκλεισμό από την αγορά εργασίας θα πρέπει να λαμβάνεται σοβαρά υπόψη τόσο στον προσδιορισμό των στόχων των πολιτικών και ειδικότερα της πολιτικής απασχόλησης, όσο και στην εφαρμογή των μέτρων πολιτικής που απορρέουν. Απαιτείται επομένως η εδραίωση μιας διαδικασίας προώθησης ενός τύπου αμφίδρομης συνεργασίας μεταξύ εθνικού και περιφερειακού επιπέδου για τα ζητήματα που αφορούν στην προώθηση της απασχόλησης. Και βέβαια, η αποκέντρωση αρμοδιοτήτων, λήψης αποφάσεων και πόρων ή μέσων αποτελεί την αναγκαία και ικανή συνθήκη για την προώθηση μιας τέτοιας αμφίδρομης σχέσης και συνεργασίας.

Κατ’ αυτόν τον τρόπο όμως, μέσα κυρίως από την ενεργοποίηση και εμπλοκή της Τ.Α. σε μια τέτοια διαδικασία, θα μπορούσε να εξασφαλιστεί η σε τοπικό επίπεδο απαιτούμενη συνεκτική κοινωνική διάσταση, ενώ θα δημιουργούνταν οι προϋποθέσεις για την αντικειμενοποίηση και εξισορρόπηση των επιπέδων της κοινωνικής προστασίας σε τοπικό και εθνικό επίπεδο.

Μέσα από αυτό το πρίσμα λοιπόν, η εισαγωγή των προγραμμάτων για την καταπολέμηση της απασχόλησης ίσως δεν αποτελεί τον πολιορκητικό κριό της Ε.Ε. για την καταστρατήγηση των εργασιακών δικαιωμάτων αλλά την ανάγκη χάραξης ουσιαστικής πολιτικής από μέρους των περιφερειών και όχι των (σε ορισμένες περιπτώσεις) αυτιστικών κυβερνήσεων της.

Η άνευ όρων υιοθέτησή τους δεν είναι σε καμία περίπτωση μονόδρομος από τη στιγμή που δεν αντιμετωπίζουν το πρόβλημα στην παραδοσιακή βάση του, δηλαδή στη λογική της δημιουργίας νέων θέσεων εργασίας που υποδεικνύονται από την κρατική παρέμβαση ή στήριξη. Θα συμφωνούσα με αυτή τη λογική αν ήμουν πεπεισμένος πως η βάση αυτή σήμερα δεν είναι ξεπερασμένη και πως δεν μπορούμε πλέον να θεωρήσουμε ως νέα βάση των πολιτικών απασχόλησης την αμφίδρομη συνεργασία μεταξύ περιφερειακού και εθνικού επιπέδου.

Η πρόταση που φέρνουμε για την πόλη μας θα εξαντλήσει κάθε δυνατότητα απασχόλησης που είναι δυνατό να πηγάσει από την αμφίδρομη συνεργασία μεταξύ περιφερειακού και εθνικού επιπέδου και να αξιοποιήσει πλήρως την νέα οπτική που προσφέρει η θεώρηση αυτή στο θέμα της ανεργίας. Η εγκατάλειψη των προγραμμάτων στο όνομα της όποιας ιδεολογικής καθαρότητας αφορά πολιτικές αγκυλώσεις του παρελθόντος και βρίσκεται σε αναντιστοιχία με την αγωνία των νέων του τόπου μας για απασχόληση.

Ιωάννης Γεννάδιος
Αύγουστος 2006



άλλα άρθρα στην κατηγορία Δήμος Καρδίτσας


27/04
2019
27/04/2019
25/04
2019
25/04/2019
23/04
2019
23/04/2019

προβολή όλων των άρθρων της κατηγορίας

στείλτε μου ένα email

επικοινωνήστε μαζί μου κάνοντας χρήσης της παρακάτω φόρμας.