ΆρθραΔήμος ΚαρδίτσαςΤΟ ΑΡΘΡΟ 24 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΣΤΙΣ ΦΛΟΓΕΣ, ΤΟ ΙΔΙΟ ΚΑΙ [...]


ΤΟ ΑΡΘΡΟ 24 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΣΤΙΣ ΦΛΟΓΕΣ, ΤΟ ΙΔΙΟ ΚΑΙ ΟΙ ΖΩΕΣ ΜΑΣ


07/09/2011

Είναι γνωστό ότι έχει ήδη ξεκινήσει η διαδικασία αναθεώρησης του Συντάγματος, που αναμένεται να ολοκληρωθεί στην επόμενη βουλή. Σύμφωνα με τις κυβερνητικές προτάσεις, μεταξύ των αναθεωρητέων διατάξεων περιλαμβάνεται το άρθρο 24 του Συντάγματος για την προστασία των δασών, δασικών εκτάσεων και εν γένει του φυσικού περιβάλλοντος. Ουσιαστικά, πρόκειται για ρυθμίσεις, που έχουν ως σκοπό να νομιμοποιήσουν συλλήβδην και αναδρομικά όλες τις μέχρι το έτος 1975 παράνομες και αυθαίρετες καταστροφές δασών και δασικών εκτάσεων, καθώς και να καταστήσουν δυνατή την οικοπεδοποίηση των δασών και δασικών εκτάσεων που απομένουν.

Η παραπάνω εκτίμηση δεν είναι αβάσιμη. Προκύπτει ευθέως από το σκεπτικό το οποίο οδήγησε το κυβερνών κόμμα στην πρόταση για εκ νέου τροποποίηση του άρθρου 24 και στο οποίο αναφέρεται ότι: «… η νομολογία, ερμηνεύοντας το άρθρο 24 σε συνδυασμό με το άρθρο 17 παράγραφος 3 και κάνοντας σημαντική προσπάθεια να περισώσει το δασικό πλούτο της Χώρας, είχε οδηγηθεί, σε ορισμένες περιπτώσεις, σε ανελαστικές παραδοχές σε ότι αφορά τις δασικές εκτάσεις, που παραγνώριζαν πραγματικές καταστάσεις διαμορφωμένες εδώ και δεκαετίες, μην εξυπηρετώντας πάντοτε το δημόσιο συμφέρον με τον καλύτερο δυνατό τρόπο και καταλήγοντας συχνά σε ανεπιεικείς λύσεις.» Αποκαλυπτικό όσο κανένα σχόλιο.

Όταν ο μέσος όρος των δασικών εκτάσεων στην Ευρωπαϊκή Ένωση ανέρχεται στο 29%, αποτελεί εντυπωσιακό στοιχείο το μόλις – προ πρόσφατων πυρκαγιών – 22% της Ελλάδας, ιδιαίτερα αν αναλογιστούμε ότι η χώρα μας συνδυάζεται συνειρμικά στη σκέψη πολλών ανθρώπων, σε ολόκληρο τον πλανήτη, με την έννοια της φυσικής ομορφιάς. Ακόμη όμως και αυτό το ποσοστό φαίνεται να πέφτει θύμα του ελληνικού δαιμόνιου που προσπαθεί να εισάγει στο Σύνταγμα την επιστημονικά αστήρικτη και ανύπαρκτη διάκριση μεταξύ δασών και δασικών εκτάσεων και τη συνακόλουθη εξουδετέρωση της προστασίας των τελευταίων, που αποτελούν το πολυτιμότερο μέρος του δασικού πλούτου της Ελλάδας, ως εκ του μεσογειακού χαρακτήρα της.

Άμεση συνέπεια της επιχειρούμενης ρύθμισης θα είναι (σύμφωνα με την εθνική απογραφή των δασών του 1992), η απώλεια 40-50 εκατομμυρίων στρεμμάτων δασικής γης, το μεγαλύτερο μέρος των οποίων ανήκουν στο δημόσιο, και η παράδοση αυτών στην εκμετάλλευση των οικονομικών συμφερόντων. Τούτο θα καταστεί δυνατό με τη μέθοδο της υπαγωγής των δασών στο χωροταξικό σχεδιασμό, που ανοίγει το δρόμο για τον καθορισμό εντός αυτών χρήσεων (οικιστικής, τουριστικής κλπ.), οι οποίες μέχρι τώρα ήταν απαγορευμένες. Πρόκειται πράγματι για τέχνασμα, αφού η μόνη επιτρεπόμενη χρήση των δασών καθορίζεται από το ίδιο το Σύνταγμα, και δεν είναι άλλη από την χρήση αυτών σύμφωνα με τον προορισμό τους, δηλαδή αποκλειστικά και μόνο αναγκαίων για την οικολογική ισορροπία και ιδιαίτερα για την παραγωγή οξυγόνου και τη συγκράτηση υδάτων και εδαφών.

Είναι χαρακτηριστικό ότι η αναθεώρηση του άρθ. 24 του Συντάγματος επιχειρείται έξι μόλις χρόνια αφότου παρόμοια απόπειρα αναθεώρησης είχε αποτραπεί χάρη στη συντονισμένη αντίδραση κοινωνικών φορέων και τη λαϊκή κατακραυγή. Είναι προφανές ότι ρυθμίσεις όπως οι προτεινόμενες, οι οποίες θέτουν σε άμεσο κίνδυνο το φυσικό περιβάλλον και υπονομεύουν τη ζωή και την υγεία όχι μόνο της παρούσας αλλά και των μελλοντικών γενεών, δεν μπορεί να αφήσουν αδιάφορους τους επιστημονικούς και κοινωνικούς φορείς της Χώρας, που οφείλουν να αγωνιστούν με όλα τα νόμιμα μέσα για να αποτραπεί η ψήφιση των δασοκτόνων διατάξεων.

Θεωρώ λοιπόν ότι δεν πρέπει να τροποποιηθεί το άρθ. 24 του Συντάγματος για την προστασία των δασών, δασικών εκτάσεων και εν γένει του φυσικού περιβάλλοντος. Σήμερα, το Κράτος έχει πολλούς τρόπους να τονώσει την επιχειρηματική δραστηριότητα και τη δόμηση χωρίς να πλήξει το περιβάλλον. Ίσως λίγο πιο επίπονους και με φαινομενικά μεγαλύτερο οικονομικό κόστος. Ακόμη όμως και υπό αυτή την αγοραία θεώρηση, η αποφυγή των τραγικών επιπτώσεων της λειψυδρίας και των νοσημάτων που συνεπάγεται η έλλειψη των δασών, η μη καταστρατήγηση του άρθρου 24 θα αποβεί τελικά κερδοφόρα για τη Χώρα.

Χρησιμοποιώντας έστω και αυτή τη χυδαία διαπίστωση, ας πείσουμε όσους δεν εννοούν να καταλάβουν αλλιώς, ότι τη Γη δεν την κληρονομήσαμε από τους γονείς μας αλλά στην πραγματικότητα τη δανειστήκαμε από τα παιδιά μας.

Τέλος, αξίζει να αφιερώσουμε σε όσους επιλέγουν να την καταστρέφουν για να εξυπηρετούν τις μπίζνες των φίλων τους και το αχαλίνωτο αίσθημα της ψηφοθηρίας που τους έχει πλέον τυφλώσει, σε όσους προσπαθούνε να κάνουν επίδειξη περιβαλλοντικής ευαισθησίας διαφημίζοντας την απόσυρση της δασοκτόνου τροπολογίας όταν ετοιμάζονται σε λίγο καιρό να αναθεωρήσουν – και να βγάλουν οριστικά από τα πόδια τους – ολόκληρο το άρθρο, τα λόγια του ποιητή και δοκιμιογράφου του προπερασμένου αιώνα Henri David Thoreau: «Τα πολιτισμένα έθνη – Ελλάδα, Ρώμη, Αγγλία – επιζήσανε όσο το έδαφός τους και τα δάση τους δεν είχαν αφανιστεί. Αλίμονο για τον ανθρώπινο πολιτισμό! Λίγα μπορείς να περιμένεις από μια χώρα που ο φυσικός πλούτος της έχει χαθεί και που αναγκάζεται να κάνει λίπασμα τα κόκαλα των προγόνων της!».

Ιωάννης Γεννάδιος



άλλα άρθρα στην κατηγορία Δήμος Καρδίτσας


27/04
2019
27/04/2019
25/04
2019
25/04/2019
23/04
2019
23/04/2019

προβολή όλων των άρθρων της κατηγορίας

στείλτε μου ένα email

επικοινωνήστε μαζί μου κάνοντας χρήσης της παρακάτω φόρμας.