Ως νέα δημοτική αρχή και έχοντας διαπιστώσει ένα έλλειμμα σεβασμού του δημόσιου συμφέροντος στο Δήμο μας, ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια, αποφασίσαμε να ξεκινήσουμε από μηδενική βάση ως προς τον τρόπο σκέψης και οργάνωσης ιδίως της καθημερινότητας.

Η επίκληση της οικονομικής κρίσης αποτέλεσε πολλές φορές την αιτιολογική βάση που επέτρεψε ή νομιμοποίησε κατά κάποιον τρόπο, μιας και τα ίδια συνέβαιναν και στο παρελθόν, την τέλεση παρατυπιών και μικροπαραβάσεων που δυσκολεύουν την καθημερινότητα του συνδημότη μας: τμήματα του οδοστρώματος δεσμεύονται από καρέκλες και τελάρα ως προέκταση των καταστημάτων, τραπεζοκαθίσματα καταλαμβάνουν κοινόχρηστο χώρο δίχως τη σχετική άδεια, παρκαρισμένα αυτοκίνητα καταλαμβάνουν την πλατεία Στρατολογίας, τη Βάλβη και τη Δημοτική Αγορά. Μπάζα καταλήγουν σε χαντάκια της πόλης, κάδοι μετατοπίζονται από δημότες που δεν επιθυμούν να τους έχουν μπροστά τους παραβιάζοντας τον κανονισμό καθαριότητας, καλαθάκια καταστρέφονται και καίγονται καθημερινά, μνημεία μουτζουρώνονται και δημόσιοι χώροι όπως το Παυσίλυπο ή οι τουαλέτες υποβαθμίζονται εξαιτίας ρύπανσης και πρόκλησης φθορών.

Είναι αληθές ότι η κρίση λειτούργησε αποτρεπτικά ως προς την επιβολή των προστίμων που η εκάστοτε διοίκηση του Δήμου ή η Αστυνομία οφείλει να εφαρμόζει σε ανάλογες περιπτώσεις. Το γεγονός αυτό όμως καθιέρωσε τις λανθασμένες πρακτικές ως συνήθεις ή αποδεκτές, ανεξαρτήτως των αρνητικών αποτελεσμάτων που παρήγαγαν και συνεχίζουν να παράγουν.

Αναλαμβάνοντας τον Σεπτέμβριο του 2014 τη διοίκηση του Δήμου Καρδίτσας και γνωρίζοντας κυρίως από τους συνδημότες που μας μετέφεραν τις εμπειρίες τους είτε προεκλογικά είτε μετεκλογικά ότι η απερχόμενη διοίκηση στο πεδίο της καθημερινότητας δεν τα κατάφερε, έπρεπε να λάβουμε μια σημαντική απόφαση, καθοριστική της μετέπειτα πορείας μας. Τα θέματα της καθημερινότητας ή στη βάση της κρίσης θα τα αφήναμε να συνεχίζουν να αυτορυθμίζονται ή θα επιβάλλαμε τους κανόνες που θα οδηγήσουν σε αλλαγή νοοτροπίας παραμένοντας πιστοί στις προεκλογικές μας εξαγγελίες.

Στην πραγματικότητα δεν υπήρξε δίλημμα. Επιλέξαμε τον δύσκολο δρόμο, την οδό της προστασίας του δημόσιου συμφέροντος, της εξυπηρέτησης των πολλών έναντι του μικρο-βολέματος των λίγων. Γνωρίζαμε εξαρχής ότι διαλέξαμε τον δύσκολο δρόμο, αυτόν που συνεπάγεται συγκρούσεις με βαθύτατα εγκατεστημένες νοοτροπίες ετών. Αυτό όμως δε συνέβη από παραξενιά του δημάρχου ή των συμβούλων της πλειοψηφίας αλλά από την πεποίθηση ότι η τήρηση των κανόνων είναι αυτή που θα μας επιτρέψει να ζήσουμε σε ένα περιβάλλον καθαρότερο, πιο πολιτισμένο, δίχως κινδύνους ατυχημάτων. Η τήρηση των κανόνων θα μας επιτρέψει για παράδειγμα να περπατάμε σε ένα πεζόδρομο τον οποίο δε θα διασχίζουν μηχανάκια που θα τρέχουν με 60 χιλιόμετρα την ώρα ή φορτηγά εκτός των ωρών του ανεφοδιασμού, θα επιτρέψει στους γονείς να μπορούν να κινηθούν στα πεζοδρόμια και στους πεζοδρόμους με το καροτσάκι των παιδιών τους και θα επιτρέψει σε ένα πυροσβεστικό όχημα να κινηθεί επάνω σε έναν πεζόδρομο που δε θα έχει καταληφθεί παρανόμως από τα εκατοντάδες τραπεζοκαθίσματα που αναπτύσσονται σε χώρους εκτός αδείας.

Η αλλαγή στάσης υπέρ του δημόσιου συμφέροντος δεν αποτελεί μια αφηρημένη έννοια αλλά κάτι πολύ χειροπιαστό. Φανταστείτε ότι ένας επαγγελματίας της λαϊκής αγοράς χρειάζεται το πολύ πέντε λεπτά ώστε να σκουπίσει τον χώρο του και να συγκεντρώσει τα απορρίμματα του σε μια σακούλα σκουπιδιών. Συνήθως όμως δεν το κάνει. Εξαιτίας αυτής της αναίτιας αμέλειας, η Υπηρεσία του Δήμου μας πρέπει να σκουπίσει και να πλύνει μια τεράστια έκταση, συγκεντρώνοντας μερικούς τόνους σκουπιδιών και ξοδεύοντας πολλές εργατοώρες και χρήματα των συνδημοτών μας. Εάν κάθε επαγγελματίας που κερδίζει το μεροκάματό του από τον χώρο του Δήμου άφηνε τα λίγα τετραγωνικά του καθαρά, ολόκληρος ο χώρος θα παραδίδονταν στους δημότες καθαρός. Η αμέλεια αυτή κοστίζει σε όλους μας ακριβά!

Επιτυγχάνεται όμως εύκολα η αλλαγή της νοοτροπίας; Σαφώς όχι, ιδιαίτερα σήμερα. Όταν περιγράφουμε το πλαίσιο των κανόνων που κάθε επαγγελματική και κοινωνική ομάδα οφείλει να τηρεί, ακούμε συχνά την εξής ρήση: «Έλα μωρέ παιδιά τώρα, εδώ δεν έχουμε να φάμε, με αυτές τις λεπτομέρειες θα ασχολούμαστε;»

Σε αυτό το σημείο ως διοίκηση έχουμε να προσφέρουμε μόνο λέγοντας την αλήθεια. Εάν ενώ βρισκόμαστε σε κρίση βρομίζουμε την πόλη μας, παρκάρουμε στις ράμπες των ΑΜΕΑ και εκθέτουμε τα παιδιά στους πεζοδρόμους σε κίνδυνο ατυχήματος, θα την ξεπεράσουμε; Εάν κλέβουμε το ρεύμα από τον συγχωριανό μας για να ποτίσουμε βοηθάμε το χωριό μας να ξεπεράσει την κρίση; Εάν πετάμε τα σκουπίδια μας στο οδόστρωμα και στα χαντάκια των χωριών μας θα ξεπεράσουμε την κρίση ή θα ανακουφιστούμε από τις συνέπειές της;

Εάν εν τέλει την οικονομική κρίση τη μετατρέψουμε σε κοινωνική θα κερδίσουμε κάτι; Και σε ποιο βαθμό μια σοβαρή διοίκηση θα επιτρέψει στην οικονομική και ενδεχομένως πολιτική κρίση του τόπου μας να υποβαθμίσει τα πάντα γύρω μας;

Σε αυτή την πολύ δύσκολη περίοδο που βιώνει ο τόπος και ενώ οι πολίτες σε ένα βαθμό έχουν χάσει την πίστη τους σε θεσμούς και εκπροσώπους θεσμών και σ’ ολόκληρο σχεδόν το υπάρχον σύστημα, οι θεσμοί όπως η Αυτοδιοίκηση, καλούνται να αναστηλωθούν από τα ερείπια απαξίωσης και να διαδραματίσουν τους ρόλους τους. Τα πλαίσια του περιθωρίου που έχουμε ώστε να βοηθήσουμε τους συνδημότες μας να ανακουφιστούν από την οικονομική κρίση, τα εξαντλούμε. Η κατάλυση όμως του δημόσιου συμφέροντος επιδεινώνει αντί να θεραπεύει τις συνέπειες της κρίσης. Η Αυτοδιοίκηση οφείλει εδώ να αναμετρηθεί με το στρεβλό παρελθόν της.

Έχοντας τη βαθιά συναίσθηση ότι ο δρόμος αυτός είναι δύσκολος θα επιμείνουμε με συνέπεια στην εφαρμογή των κανόνων που μας επιτρέπουν να βιώνουμε πιο ανθρώπινα την καθημερινότητά μας. Ο εξορθολογισμός των δημοτικών τελών ώστε να μη μετακυλήσουμε το χρέος μας στις επόμενες γενιές, η επανεφαρμογή της ελεγχόμενης στάθμευσης η οποία ουδέποτε καταργήθηκε, η απαίτηση καλύτερης αστυνόμευσης στην πόλη, το σχέδιο για τη μόνιμη διαχείριση των αδέσποτων ζώων και το κόστος που αυτό συνεπάγεται, το μήνυμα του εθελοντισμού που θέλει να προστατεύουμε οι ίδιοι το περιβάλλον μας, ο εξορθολογισμός των τελών άρδευσης ώστε να μην εισπράττουμε τα μισά από όσα αποδίδουμε στο Σύνδεσμο Ύδρευσης, ο επανασχεδιασμός του εξηλεκτρισμένου συστήματος άρδευσης και των παρόχθιων ώστε να καταστεί ανταποδοτικός, η μείωση των λειτουργικών εξόδων καθώς και η μείωση των τοκοχρεολυσίων που έπνιγαν το Δήμο μας απαίτησαν μια σειρά συγκρούσεων τις οποίες δε διστάσαμε να πραγματοποιήσουμε, όχι από καμία λόξα αλλά από μια βαθιά πεποίθηση: Δεν έχει νόημα να υπηρετούμε ένα Δήμο που ξοδεύει ετησίως 2 εκατομμύρια ευρώ παραπάνω από αυτά που εισπράττει! Ως στελέχη της σημερινής διοίκησης πιστεύουμε ότι το να μετακυλύουμε συστηματικά τον σημερινό «λογαριασμό» στις επόμενες γενιές αποτελεί μια πράξη δίχως ηθικό έρεισμα.

Η απόφαση αυτή είχε ληφθεί επί της ουσίας από τη δημιουργία του Συνδυασμού μας, εκ της συστατικής του πράξης. Δεν υπάρχει πολιτικό κόστος, δεν υπάρχει παραταξιακό κόστος, υπάρχει μόνο το κόστος που πληρώνει με τον τρόπο του ο κάθε δημότης που καταδυναστεύεται από την κακή κατάσταση του Δήμου Καρδίτσας. Αυτό λοιπόν δε θα αλλάξει, αλλάζει ήδη!

Αναγνωρίζουμε ότι τα αποτελέσματα των πρώτων έξι μηνών είναι μάλλον μικρά σε σχέση με την τεράστια προσπάθεια που έχει καταβληθεί και την όποια γκρίνια έχουν επιφέρει οι αλλαγές που επιχειρήσαμε. Στον τομέα για παράδειγμα της καθαριότητας έχουμε δρόμο ακόμη, στον τομέα της εστίασης (π.χ. ανάπτυξη τραπεζοκαθισμάτων) τα αποτελέσματα είναι εντυπωσιακά. Σε κάθε περίπτωση είναι βέβαιο ότι η προσήλωση στους στόχους που έχουμε θέσει θα οδηγήσει σε πολλές μικρές αλλαγές που θα συνθέσουν ένα διαφορετικό περιβάλλον.

Η αλλαγή νοοτροπιών και στάσης από πλευράς ενός μεγάλου κοινωνικού συνόλου δεν επέρχεται όχι σε έξι μήνες αλλά ούτε σε μια ολόκληρη θητεία. Η πορεία αυτή πρέπει να υποστηριχθεί και από την επόμενη διοίκηση, όποια κι αν είναι αυτή. Εμείς μπορούμε απλά να δεσμευτούμε ότι θα επιδείξουμε την απαιτούμενη συνέπεια ώστε οι καλές πρακτικές που σε πόλεις του εξωτερικού έχουν επιτύχει αξιοθαύμαστα αποτελέσματα, τα οποία καθημερινά οι συμπολίτες μας περιγράφουν ενθουσιωδώς, να εφαρμόζονται και στο Δήμο μας ως αναπόσπαστο στοιχείο του πολιτισμού μας και όχι όπως σήμερα, ως κάτι το αμφιλεγόμενο για την επικράτηση του οποίου η διοίκηση πρέπει να δίνει καθημερινές μάχες.

26/3/2015