Σήμερα διαβάζω τα κείμενα δυο ανθρώπων που διεκδίκησαν τη θέση του δημάρχου στο Δήμο Καρδίτσας.

Το ένα κείμενο αναφέρει ότι η πληρωμή των κλήσεων θα αποτελέσει την τιμωρία των πολιτών για την επιλογή τους: «…γιατί το όπλο τους, την ψήφο τους, τη στρέφουν τελικά στην κεφαλή των παιδιών τους». Επειδή ο οικονομικός διευθυντής έπραξε το αυτονόητο δίχως ένας «τσαμπουκαλής» δήμαρχος να του το απαγορέψει και να τον οδηγήσει σε παράβαση καθήκοντος, φτάνουμε στο χυδαίο λαϊκισμό της χρήσης όπλου σε παιδί και του παραλληλισμού της εικόνας αυτής με μια απλή διοικητική πράξη. Επειδή έχω δυο μικρά παιδιά και δε νιώθω ότι ο Φώτης στρέφει κάποιο πιστόλι στο κεφάλι τους, λυπάμαι πολύ. Η εικόνα αυτή με έθλιψε.

Τα άλλο κείμενο είναι πιο τεχνικό και ήπιο, καταλήγει όμως στο ότι ο δήμαρχος θα έπρεπε να αναζητήσει τρόπους πολιτικής παρέμβασης ώστε να απαλλαχθούν οι υπάλληλοι της οικονομικής υπηρεσίας από τις κυρώσεις του νόμου για την παράβαση καθήκοντος που θα έπρεπε να τους καλέσει να διαπράξουν. Θα έπρεπε δηλαδή ο δήμαρχος να δώσει εντολή στην Υπηρεσία να κρατήσει τις κλήσεις και έπειτα να έπαιρνε τηλέφωνο τις αρχές του τόπου να απαλλάξουν τους υπαλλήλους.

Με όλο τον σεβασμό, αυτά τα πράγματα στο παρελθόν πράγματι γίνονταν αλλά φτάσαμε εδώ που φτάσαμε. Σήμερα δεν αποτελούν παραδεκτές πρακτικές.

Είναι απολύτως υποτιμητικό για την πόλη μας να συζητάμε το εάν πρέπει να εφαρμόζονται οι νόμοι και να ανάγουμε μια απλή διοικητική πράξη σε πολιτική. Οι επικεφαλείς των παρατάξεων έχουν όλο το δικαίωμα να μας κριτικάρουν σε όσα πολιτικά ζητήματα επιθυμούν. Όταν όμως μας εγκαλούν επειδή εφαρμόζουμε τους νόμους και δεν είμαστε αρκετά «νταήδες» ώστε να τους καταστρατηγούμε, θα πρέπει να γνωρίζουν ότι κρίνονται και αυτοί, όχι μόνο από τους πολίτες, αλλά και από τις αρμόδιες Αρχές.