Μιας και ο «Δήμος Καρδίτσας» απαντά σε φυσικά πρόσωπα, παραγνωρίζοντας το ότι με τον όρο Δήμο Καρδίτσας εννοούμε κάθε δημότη και κάθε άποψη και όχι τις απόψεις της διοίκησης, θα ήθελα να κάνω μερικές παρατηρήσεις.

Όταν εκδίδουμε μια ανακοίνωση καλό είναι να έχουμε το θάρρος να την υπογράφουμε και να μην κρυβόμαστε πίσω από έναν τίτλο που δεν έχουμε καν το δικαίωμα να χρησιμοποιούμε μονοπωλιακά. Η διοίκηση του Δήμου ας αποκτήσει επιτέλους το θάρρος να υπογράφει τις ανακοινώσεις της. Η υπογραφή «Δήμος Καρδίτσας» είναι τουλάχιστον καταχρηστική, εκτός και αν η διοίκηση πιστεύει ότι όλοι οι υπόλοιποι πρέπει αν δε τη στηρίζουμε να μετακομίσουμε και να αλλάξουμε δήμο. Αν πιστεύει δηλαδή ότι τον Δήμο Καρδίτσας τον αποτελεί αποκλειστικά η ίδια.

Ο «Δήμος Καρδίτσας» μας κατηγορεί λοιπόν για το ότι χαρακτηρίζουμε ως αστεία τα πρωτοποριακά έργα ανάπτυξης του μικρού αεροδρομίου Μυρίνης και της πλίθινης αγοράς. Για την πλίθινη αγορά θα αναφερθώ σε επόμενο κείμενο. Ας περιοριστώ λοιπόν στο αεροδρόμιο.

Πρώτα από όλα δεν πρόκειται για έργο αλλά για μακέτα που απευθύνεται σε ιθαγενείς. Η μόνη ανάπτυξη που μπορεί να επιφέρει η μακέτα αυτή είναι η ανάπτυξη του όρου «εμπαιγμός». Η παράταξη «Δυνατή Καρδίτσα» αφού έταξε αεροδρόμιο τους δημότες του πρώην Δήμου Κάμπου, προσπάθησε να μεταφέρει την τεχνογνωσία της κοροϊδίας και στην Καρδίτσα. Όταν όμως η Καρδίτσα γέλασε με την ψυχή της στο άκουσμα του αεροδρομίου της Μυρίνης, η παράταξη του δημάρχου κατάλαβε με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο ότι δύσκολα θα μεταφέρει τη νοοτροπία των παλιών κοινοταρχών στα δρώμενα της πόλης μας.

Για να αντιληφθεί κανείς το μέγεθος του επιχειρούμενου εμπαιγμού αρκεί να παρακολουθήσει την πορεία του κατά φαντασία «έργου». Το Σάββατο, 29 Μαΐου 2010, στην εφημερίδα «Ελευθερία» της Λάρισας διαβάσαμε μεταξύ άλλων τα εξής:

«Το αργότερο μέχρι τις πρώτες ημέρες του Σεπτεμβρίου θα είναι έτοιμο και θα παραδοθεί προς χρήση στις τοπικές κοινωνίες» δήλωσε με ιδιαίτερη ικανοποίηση ο Δήμαρχος κ. Κώστας Παπαλός στην διάρκεια συνέντευξης τύπου που έδωσε στα ΜΜΕ πλαισιωμένος από στελέχη και εργαζόμενους της κατασκευάστριας εταιρείας.
Ο κ. Παπαλός ξεναγώντας τους δημοσιογράφους στην περιοχή του εργοταξίου χαρακτήρισε το νέο αεροδρόμιο «έργο πνοής για ολόκληρη τη Δυτική Θεσσαλία, ένα έργο καινοτόμο που στην αρχή δεν το πίστευε σχεδόν κανείς και όμως εισήλθε πλέον σε δρόμο υλοποίησης».

Πρόκειται, δηλαδή, για ένα αεροδρόμιο κατηγορίας D στο οποίο μπορεί να προσγειωθεί ό, τι και στα συνήθη αεροδρόμια των νησιών του Αιγαίου.

Ο προϋπολογισμός για την κατασκευή του διαδρόμου προσγείωσης-απογείωσης, φτάνει στα 600.000 ευρώ, ενώ άλλα 300.000 ευρώ υπολογίζεται ότι θα κοστίσει η κτιριακή υποδομή. Οι πόροι αντλήθηκαν από το ταμείο του Δήμου, αλλά και από το υπουργείο Εσωτερικών.»

Ο καθένας πλέον μπορεί να αντιληφθεί τη σοβαρότητα του εγχειρήματος. Χρηματοδότηση εξασφαλισμένη δεν υπήρξε ποτέ από πουθενά. Ένα μικρό ποσό από το πρόγραμμα «Θησέας», το οποίο αφορά εξάλλου σε χρήματα των δήμων, τα οποία πρέπει να αξιοποιούνται για ανάπτυξη υποδομών και όχι προπαγάνδας. Τα υπόλοιπα από ίδια έσοδα, ήτοι από χρήματα του ταμείου! Ο δήμαρχος θα κατασκεύαζε ένα αεροδρόμιο από τα έσοδα των κλήσεων και των προστίμων που συγκεντρώνει το ταμείο του δήμου όταν αυτά δεν επαρκούν για να αλλάξει μια καμένη λάμπα. Αποκορύφωμα όμως σοβαρού σχεδιασμού και μακρόπνοης πολιτικής αποτελεί η υπόθεση της βιωσιμότητας: Έστω ότι κάποιος χάριζε τα χρήματα στη διοίκηση του Δήμου και έκτιζε το αεροδρόμιο. Γνωρίζει κανείς τα έξοδα που απαιτεί η συντήρηση ενός αεροδρομίου τύπου D; Ποιος θα συντηρούσε αυτό το αεροδρόμιο; Ο δήμος που δε μπορεί να συντηρήσει τους υπαλλήλους του;

Τέλος πάντων, τα ερωτήματα αυτά αδικούνε την αστεία εικόνα του υποτιθέμενου αεροδρομίου επειδή θέτουν το ζήτημα σε μια σοβαρή βάση, την οποία το αεροδρόμιο της Μυρίνης ως έργο ουδέποτε διεκδίκησε.